Różnice pomiędzy PMP a prawem krajowym.

Najważniejszą cechą syst. krajowego jest występowanie w nim hierarchii norm. W skład systemy krajowego wchodzą normy o charakterze bezwzględnie wiążącym (ius cogens) oraz normy o charakterze dyspozycyjnym (ius dispozitivum), natomiast PMP obca jest zasada hierarchii źródeł a poza pewnymi wyjątkami również hierarchia norm prawnych. Powszechnie cytowane jest jako katalog źródeł prawa międzynarodowego art. 38 pkt 1 statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Ten artykuł wymienia kolejno:

• umowy międzynarodowe,

• ogólne zasady prawa,

• zwyczaj,

• orzecznictwo sądowe,

• opinie,

• doktryny.

To wyliczenie ma wskazać sądowi jedynie kolejność w jakiej ma korzystać ze źródeł prawa w celu ustalenia norm obowiązujących pomiędzy stronami sporu. Wszystkie normy PMP bez względu na formalne źródła w jakim można je znaleźć maja jednakową moc obowiązującą od momentu spełnienia formalnych warunków związanych z ich stanowieniem. Każda norma PMP może derogować lub zostać derogowana przez inną normę również niezależnie od formalnego źródła w jakim została ona sformułowana. Wyjątek stanowi przepis art. 103 Karty Narodów Zjednoczonych, który to nakazuje w przypadku konfliktów pomiędzy kartą a innymi zobowiązaniami międzynarodowymi wypełniać zobowiązania wynikające z karty.